HAYDİ BAKALIM KÜLTÜRLÜ OLDUK..YEDİ TEPEDE YEDİ AYRI PATLAMAYLA...


İnsan eğlendi, şehrin birçok KUŞU artık yaşamıyor…

Serçeden mektup:

Roma’nın güvercinleri, Paris’in kumruları kadar şanslı değilim ben.
Çünkü İstanbul’da Taksim’de bir ağacın üzerinde dünyaya geldim. Burada insanlar, sevindiklerini belli etmek için patlayan, ses çıkaran, ışıkla gökte salınan barutlu fişek denilen şeylerden patlatırlar…

Ve ben tüm serçeler gibi gecenin karanlığında yuvamda uyurken bu sesle uyanır şoka girer ve korkudan ölürüm…

Bunun için İstanbul’da her havai fişek atıldığında sokaklar, kaldırımlar, kalp krizi geçirip ağaçtan yere dökülmüş binlerce serçe bedeniyle doludur…
Sabaha, çöpçüler “kar yağar gibi” yağmış serçeleri süpürürler.

İşe erkenden gitmek için şehrin sokaklarında koşuşturan insanların ayakların altında, binlerce serçe ölüsü yumuşacık uzuuun bir halı gibidir..

Anne ve babamın boyları 12 cm. Minnacıklar! Kimseye zararları yok.
Benim de kimseye zararım yok. Küçücüğüm ben, avucunuza alıp parmaklarınızı kapatırsanız içinde, kalbim küt küt atarak donakalırım…

Sürü halinde yaşarım. Siz insanlarla beraber yaşayan üç beş kuştan biriyim. Safım temizim, sabah güneşle uyanır, gece karanlıkla beraber yuvama gömülürüm uyku için…

Yiyecek bulmak dışında bir güdüm yoktur uyandığımda.
Üstelik ağzımda dişim de yoktur! Ekmek kırıntısı, birkaç böcek mutlu olmama yeter. Hatta bir kaldırımın avuç içi kadar su birikintisinde, sizi güldürecek kadar sevimli hareketlerle kanatlarımı çırparak banyo yaparım. Size güne başlarken cıvıltılar sunarım, gününüz aydın geçsin diye. Umut dolsun diye.

Beni kentin tozuna toprağına bulanmış olarak görürüsünüz oysa tüylerim o kadar renksiz değildir.
Topu topu 40 yıldır ömrüm. 3-4 Kardeşle beraber doğarım ama kent yaşamı 40 yıl yaşamadan alır canımızı. Cennette sizin gelmenizi beklemeye gideriz. O kadar küçük ve korunmasız olduğumuzdan ürkeğiz biz. Simidinizden bir susam düşse yere, kapıp kaçışımız bundan… Yine de kediler, kargalar, martılar, soğuk karlı günler ve sapanlı çocuklar bizi her yerde bulur ve öldürüverir!!

Bunun için, sürü halinde yaşarız ve siz “insanların” vicdanlarına sığınırız tüm bunlardan.


Etrafınıza iyi bakın bugün, hâla beni öldüremediyseniz, apartmanınızın duvardaki oyuğunda, bir borunun içinde, çocuğunuzun oynadığı parktaki ağacın üzerinde, belki biraz ötedeki arazide çalıların arasındayım.

Bazılarımız insanla o kadar iç içe yaşamaya alışıklar ki bir alış veriş marketinin yüksek tavanının içine yuva yapmışlar. Sıcacık bir tavan! Siz alış veriş yaparken reyonların üstünden uçup küçük çocukları şaşırtırız.

Plastik su kaplarınız, doğayı zehirleyen deterjanlarınız, kanser yapan kozmetikleriniz, hormon basılmış sebzelerinizin üzerinde uçan en saf varlıklarız biz o beton market tavanlarında… Serçeler…

Bir fişek patladığında, siz gökteki kıvılcımlara bakar ellerinizi çırparken, ağaçlardan yerlere de serçe bedenleri dökülür… Görmezsiniz.

Ödümüz kopar ve ölürüz.
Siz göğü patlatırken bizim de ödümüz patlar. Çünkü doğamızda gecenin sessizliği ve karanlığı sükûnet demektir. Bedenlerimiz ve ürkek ruhumuz, gecenin emniyetinde bu sese alışık değildir.
Siz eğleneceksiniz diye serçeler hayatınızdan çeker gider.

Siz Kültür Başkenti 2010 olduğunuzu 7 tepeden gürültü çıkararak kutlarsınız.
Biz yüz binlerce serçe İstanbul’un yedi yerinde; Haliç’te, Sultanahmet’te, Taksim’de, Kadıköy’de, Pendik’te, Bağcılar’da ve Beylikdüzü’nde yerde ölü kuşlardan bir halı oluştururuz.

Kargayı sevmezsiniz ama onun ömrü 400 yıldan da uzun,bense kuş kadarım, kuş!!İnsanla yaşayabilen ve göçmen de olmayan bir zavallı kuşum ben!

.Yedi tepede
Yedi ayrı “ölüler ordusu” yarattınız dün gece!

Kültür başkenti hem de 2010 yılında?... “Kültür” derken sadece müzik ve gürültü koparmak mı geliyor milenyum (!) insanının aklına?

AKM kapalı iken nasıl İstanbul bunu kutlayabildi?

Kuş kadar beyinleriyle yaşayan insanlar neden gece havai fişek patlayınca ölüp gitmezler?

Osmanlı ve Roma medeniyetinin buluştuğu yerdeki kültür bu mu?

Bir balinayı kurtarmak için gemilerle insanları günlerce denizde cebelleşen “Avrupa kültürü” minicik bir serçe için geçerli olmaz mı?

Bir serçenin küçücük bedenindeki “can” ile balinanın koca bedenindeki can aynı değil mi yoksa?

İstanbul hüzünlenirse insanlık hüzünlenir” dedi ya başbakan, İşte aynen öyle!

Bir de kültür başkenti olacağız!

Ne hüzün ama!

Ayşenur Yazıcı 17 Ocak 2010